Haenymph

 

 

Title : Once...

Author : Haenymph

Fan Fiction : Super Junior

Paring : 2WOON (Kangin x Yesung)

Genre : Romantic(?) / Aimless / Boy's Love

Rate : PG-13

Author's note : Re-post แต่งเพื่อสนองนี้ดดดด

 

 

Warning : แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นแนว Yaoi หรือ Boy's Love เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าใครหลงเข้ามาอ่านหรือว่าไม่ชอบหรือรับไม่ได้ ก็ได้โปรดปิดหน้าต่างนี้ไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

.

.

.

 

Once...  

 

by Haenymph

 

 

เสียงส้นเท้ากระทบพื้นดังก้องขึ้นทั่วทุกขณะที่ออกเดินไปข้างหน้า  ทางเดินที่สลัวจางด้วยแสงไฟอันน้อยนิด  ช่างทำให้รู้สึกวังเวงเสียนี่กระไร..  แต่หากส้นเท้าทั้งสองยังคงทำงานของมันต่อไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา  เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่เจ้าของของมันต้องการ

 

ร่างสูงหนากำลังเดินผ่านบานประตูสีน้ำตาลเข้มบานใหญ่เรียงรายของชั้นหนึ่งในอพาร์ทเม้นต์สุดหรู  ซึ่งเป็นที่พักพิงของเหล่าบรรดาสมาชิกซูเปอร์จูเนียร์  กลุ่มนักร้องบอยแบนด์ชื่อดังของประเทศเกาหลี  แต่เขามาทำไม..ในเมื่อเวลานี้  ใครๆต่างก็คงจะหลับใหลไม่ได้สติอยู่ในความฝันอันแสนสวยงามไปแล้ว..จริงไหม?

 

 

เพราะเขารู้ว่าใครบางคนจะไม่เป็นแบบนั้น

 

เขาถึงได้มา...

 

 

ร่างสูงหนาหยุดส้นเท้าลงที่ประตูบานหนึ่ง  ยืนลังเลอยู่ชั่วครู่..ก่อนยกมือใหญ่หนากดลงไปบนปุ่มสี่เหลี่ยมเล็กข้างประตูนั่น  เพื่อบอกให้คนข้างในรู้ว่ามีผู้มาเยือน...

 

.

.

.

 

ปิ๊งป่อง!   ปิ๊งป่อง!   ปิ๊งป่อง!

 

 

เสียงออดดังไปทั่วบ้าน  ทำให้คนที่กำลังดูทีวีอยู่บนโซฟาทำหน้ายู่เล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ  ดึกขนาดนี้..จะมีใครมาอีกเล่า  เขาเหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาที่ติดไว้กับฝาผนังเหนือจอโทรทัศน์  เข็มยาวเข็มสั้นชี้บอกเวลาที่ล่วงเลยไป..ตีสองแล้ว  เขาหยัดกายลุกออกจากโซฟา เดินลากขาไปที่หน้าประตูบ้าน

 

นิ้วสั้นๆ ทั้งห้าจับลงที่ลูกบิดประตูบ้านสีน้ำตาลเข้มบานใหญ่แล้วจึงบิดข้อมือ  ออกแรงดึงเพียงน้อยนิดประตูบานใหญ่ก็เผยให้เห็นโฉมหน้าของผู้มาเยือนในเวลานี้ได้ชัดถนัดตา

 

 

...คังอิน...

 

 

"นายยังไม่นอนจริงๆด้วย  ฉันเข้าไปนะ" เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสียเต็มประดาจนตาหยี

 

ยังไม่ทันที่คนข้างในจะได้พูดหรือพยักหน้าอนุญาต  ร่างสูงใหญ่หนาของคังอินก็เดินผ่านประตูเข้ามาภายในเสียแล้ว  เขาถอดรองเท้าไว้ชิดริมผนังหน้าประตูบ้าน  แล้วเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวีที่เปิดทิ้งไว้  หยิบรีโมทขึ้นมากดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยไร้จุดหมาย

 

เยซองปิดประตูบ้าน  หันหลังกลับเดินเข้าไปภายในห้องรับแขกพลางมีสีหน้าสงสัยระคนแปลกใจ..ทำไมคังอินถึงมาที่นี่ดึกดื่นป่านนี้.. เขาเดินผ่านหน้าคังอินที่กำลังกดรีโมทไล่ช่องทีวีแล้วนั่งลงตรงที่ว่างข้างคังอิน  ดวงตาจับจ้องที่หน้าจอโทรทัศน์  ปากเอ่ยถาม..

 

"นายมาผิดห้องหรือป่าว?  พี่อีทึกอยู่ชั้นบน"

 

"ไม่ผิดหรอก  ฉันไม่ได้มาหาพี่อีทึก" คังอินตอบคำถามนั้น  มือยังคงทำหน้าที่กดรีโมทต่อไป  สายตาก็ยังคงจดจ่ออยู่กับจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า

 

"แล้วมาทำไม? พรุ่งนี้นายมีงาน" เยซองหันไปถามคังอิน  คิ้วขมวดเป็นปมเข้าหากัน

 

คังอินหยุดกดรีโมททันที  เขาหันหน้ามาหาเยซอง  ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย

 

"ก็มาหานาย..."

 

ทั้งสองสบตากันนิ่งงัน  เหมือนต่างฝ่ายต่างพยายามค้นหาความรู้สึกลึกลงไปภายในจิตใจของอีกฝ่าย  แต่แล้วเยซองก็เป็นเบือนหน้าหลบสายตาก่อน  มือเล็กหยิบแย่งรีโมทมาจากมือใหญ่หนาของคังอิน  แล้วกดเปลี่ยนช่องไปเป็นช่องที่ตนเองกำลังดูค้างไว้ก่อนหน้านี้

 

"พูดเล่นหรือไง ฉันไม่ขำหรอกนะ"

 

"ฉันก็ไม่ได้ต้องการให้นายขำ" คังอินตอบ  มือแย่งรีโมทกลับมาจากเยซอง..กดปิดทีวี แล้วซุกรีโมทไว้กับตัวเองไม่ให้ถูกอีกฝ่ายแย่งคืนไปได้  เสียงโวยด้วยความไม่พอใจจึงดังขึ้นจากปากของฝ่ายที่ถูกแย่งรีโมทไปต่อหน้าต่อตา

 

"อะไรของนาย ฉันดูอยู่นะเว้ย.." เยซองไม่ยอมแพ้  พยายามแย่งรีโมทคืนกลับมา

 

"เลิกดูแล้วมาคุยเรื่อง'ของเรา'ดีกว่าน่า" คังอินเน้นหนักตรงคำว่า'ของเรา'ชัดๆ  จงใจให้อีกฝ่ายสนใจในคำนั้น

 

เมื่อได้ฟังเยซองถึงกับชะงักไปกับคำพูดนั้น  เขาหยุดการกระทำก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง  กลับมานั่งดังเดิม  สีหน้าเรียบเฉย

 

"มีด้วยหรือไงเรื่อง'ของเรา'น่ะ"

 

 

ใช่..เรื่องของเรา

 

มันมีด้วยหรือ...

 

 

"นายเองก็รู้อยู่แก่ใจ  ว่าฉันหมายถึงอะไร"

 

สายตาของทั้งคู่จับจ้องอยู่เพียงแค่หน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าเท่านั้น  ทั้งที่มันมีแต่ความมืด..ว่างเปล่า  ไร้ภาพสีสันหรือการเคลื่อนไหวใดๆ  ทำไม?  ถึงน่าสนใจนัก...

 

.

.

.

 

ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกายคนทั้งสอง  ไม่มีใครพูดอะไรอีก ไม่มี..แม้แต่การเคลื่อนไหว  หรือแม้กระทั่งเสียงลมหายใจเข้าออก.. รู้สึกว่ามันนานเกินไป..นานเกินไปแล้ว

 

 

เขาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย...

 

มันยิ่งทำให้รู้สึกเหงา..และโดดเดี่ยว

 

 

"นายรักพี่อีทึก.."

 

เยซองเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน  เสียงเบาหวิว..ล่องลอย  หากอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันได้ยินมันชัดถนัดหู  เพราะเขาตั้งใจรอให้อีกฝ่ายนั้นเอ่ยคำพูดออมาก่อน

 

"แล้วนายไม่'รัก'พี่อีทึกหรือไง" คังอินย้อน

 

"มันไม่เหมือนกัน"

 

"ไม่เหมือนกันยังไง"

 

"ก็นาย..."

 

"นายรักพี่อีทึกแบบไหน  ฉันก็รักพี่อีทึกแบบนั้นเหมือนกันนั่นแหละ" ยังไม่ทันที่เยซองจะอธิบาย คังอินก็ชิงพูดตัดบทขึ้นมาก่อน เขาไม่อยากให้คนหน้าซาลาเปานี่เข้าใจผิด..

 

"เข้าใจไหม..คิมจงอุน"

 

เยซองเงียบ  ภายในหัวสมองกำลังใช้ความคิดและประมวลผล

 

 

เขา'รัก'และเคารพนับถือพี่อีทึกแบบ'พี่ชาย'

 

คังอิน..ก็คงเหมือนกัน...

 

 

"นี่..จงอุน" คังอินเรียก  เสียงของเขาเวลานี่ให้ความรู้สึกอบอุ่น  เขาเอื้อมมือไปหามือเล็กๆของเยซอง..นำมันมากุมไว้

 

"มองฉันสิ" คังอินเรียกร้องแกมสั่ง "มองฉัน..."

 

เยซองหันหน้ามาหาคังอินตามคำเรียกร้องนั้นเชื่องช้า  มองใบหน้าอวบอูม..ทว่าหล่อเหลา  มองลึกเข้าไปยังดวงตาขี้เล่นซุกซนแสนเจ้าชู้คู่นั้น  มันกำลังสื่อความหมายบ่งบอกอะไรบางอย่างกับเขา

 

"ฉันถามว่าเข้าใจไหม..นายเข้าใจหรือเปล่า?"

 

เยซองไม่ตอบคำถามนั้น  แต่เขาพยักหน้ารับแทนคำพูด  ซึ่งมันทำให้คังอินยิ้ม..

 

 

รอยยิ้ม..ที่บ่งบอกถึงความดีใจ

 

รอยยิ้ม..ที่มีแต่ความจริงใจ

 

และรอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจ...

 

.

.

.

 

คังอินกลับไปแล้ว...

 

 

ตอนนี้คังอินกลับออกไปจากหอของซูเปอร์จูเนียร์แล้ว  แต่เยซองยังคงนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีเหมือนเดิม  คิดอะไรเล็กน้อย  แล้วจึงเหลือบสายตาขึ้นมองดูนาฬิกาบนฝาผนังเหนือทีวีอีกครั้ง.. ครานี้เข็มสั้นชี้ที่เลขสาม  ส่วนเข็มยาวชี้ที่เลขสี่

 

 

ตีสามยี่สิบ

 

เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วจริง...

 

 

เยซองลุกยืนขึ้นจากโซฟา  ริมฝีปากเหยียดออกบิดโค้งขึ้นเล็กน้อย..ยิ้มกับตัวเองทีหนึ่ง  จึงเดินเข้าห้องนอน  ที่ในเวลานี้เหลือแต่เขาคนเดียวเท่านั้น  เนื่องจากรูมเมทน้องน้อยกำลังทำงานอยู่ต่างแดน

 

เขาทิ้งตัวลงสู่เตียงนอนอันแสนสบาย  หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราราตรีกาล  นอนเอาเรี่ยวแรงเพื่อจะได้ตื่นขึ้นมาพบกับวันใหม่ที่รออยู่

 

 

พรุ่งนี้อาจมีบางสิ่งเปลี่ยนไป...

 

.

.

.

 

 

- The End -